We hebben nog steeds geen datum/week te horen gekregen, terwijl de planning van april in principe al gemaakt zou moeten zijn. Daarom vorige week maar weer eens gebeld met de transplantatie coordinator. Die vertelde me dat er tot nu toe geen operatiecapaciteit was toegewezen voor niertransplantaties in April, dat i.v.m. bezuinigingen (10%). Dit kan toch niet waar zijn?
Gelukkig vindt men op de afdeling Nefrologie ook dat dit niet kan en dat men minstens 1 of 2 transplantaties in April moet kunnen uitvoeren. Daarom heeft men een escalatietraject ingezet, via de nefroloog naar de professor en die heeft het bij de Raad van Bestuur van het Academisch Ziekenhuis Maastricht neergelegd. Hopelijk grijpt de RvB in en wordt er toch capaciteit toegewezen.
Het goede nieuws is dat wij nu bovenaan de wachtlijst staan. De eerstvolgende plek die vrijkomt in April (of desnoods Mei) is voor ons. Er is blijkbaar een koppel tussenuit gevallen dat voor ons stond. In totaal zijn er nu 13 koppels operabel en nog niet ingepland.
Het is natuurlijk diep triest dat door dergelijke bezuinigingen de kwaliteit van de zorg onder druk komt te staan en dat de patiënten die het nodig hebben er de dupe van worden. Er zijn vast wel operaties te bedenken die even uitgesteld kunnen worden (denk aan cosmetische ingrepen die niet levensbedreigend zijn, zoals bijv. borstvergrotingen), maar je kunt nierpatienten die ernstig ziek zijn toch niet onnodig laten wachten?
Ik hoop binnen 2 weken iets meer te weten en hopelijk met beter nieuws te komen en dus een datum. Is voor mij en mijn werk ook wel zo fijn, want dan kan ik tenminste iets plannen qua overdracht en vervanging tijdens mijn afwezigheid. Gelukkig hebben mijn collega's minder moeite met die onzekerheid dan ik :-).
zondag 18 maart 2012
zaterdag 10 maart 2012
8 maart 2012: World Kidney Day
Afgelopen donderdag (8 maart) was het World Kidney Day (WKD). Ik hoorde dat enkele weken geleden al en was benieuwd wat hiervan te merken zou zijn in de media. Niets dus! Althans niet in de traditionele media (kranten, radio, TV). Wel werd er getwitterd door mensen die iets met “nieren” hebben, zowel in Nederland als elders. De meeste berichten met #worldkidneyday kwamen uit de USA.
Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik me zelf ook pas sinds een half jaar aan het verdiepen ben in de wereld van nieren, nierziektes en nierdonaties. Niet onbegrijpelijk gezien de situatie :-). Misschien was het dit jaar de eerste keer WKD, want vorig jaar heb ik er in ieder geval niets van meegekregen.
Vanwaar die geringe belangstelling van de media vraag ik me dan af? Wat denk je, het was op diezelfde dag “Internationale Dag van de Vrouw”. Dat “verkoopt” natuurlijk veel beter in radio- en TV-programma’s. Lekker een beetje populair doen door een hele dag alleen maar vrouwen aan het woord te laten (Radio 2). Lekker makkelijk. Er zijn in Nederland tenslotte veel meer vrouwen dan dat er nierpatiënten zijn (gelukkig!).
Ok, ik begrijp echt wel dat er diverse landen in de wereld zijn waar vrouwen nog zwaar onderdrukt worden en geen rechten hebben en daar moet echt wat aan gedaan worden. In dat opzicht ben ik dan ook niet tegen een Vrouwendag, integendeel. Maar in Nederland …..?
Als ik programmamaker zou zijn en ik zou moeten kiezen tussen deze twee onderwerpen, dan zou ik toch het onderwerp kiezen wat echt belangrijk is: World Kidney Day, oftwel Wereld Nierendag (niet te verwarren met 4 oktober, Wereld Dierendag :-0). Er is nog steeds te weinig bekend bij de gemiddelde Nederlander over de ernst van nierziektes, dialyseren e.d. en over het belang van levend (nier)donorschap. Een gemiste kans dus voor de media……..Nu ik toch bezig ben, even een korte update. We hebben nog geen operatiedatum te horen gekregen, terwijl die eigenlijk eind februari al wel bekend zou moeten zijn. De coördinator nierdonaties van het AZ Maastricht (Philip Ulrichts) vertelde dat dan de planning van de operatiekamers voor april gereed zou zijn. Ik heb hem vorige week nog een keer gebeld, maar ook hij had nog niets gehoord.
Jammer dat het zo lang duurt voor de datum definitief vast staat, want dat maakt ook het plannen van mijn werk een stuk lastiger. Mijn verwachting is dat we in de week van 16 april aan de beurt zijn, maar niets is zeker. Het is wel zeker dat wij het tweede koppel zijn dat in april aan de beurt is. Hopelijk horen we snel iets!
Marieke is afgelopen woensdag weer op controle geweest bij de nefroloog in Eindhoven. Haar (klarings)waarde was weer gezakt naar 13. Verder ging het best goed, al vond de nefroloog wel dat ze in korte tijd teveel was afgevallen (3 kg sinds medio december). Ze mag niet nog meer afvallen en krijgt nu advies van een diëtiste hoe ze op gewicht kan blijven zonder teveel Kalium, Fosfaten en andere zaken binnen te krijgen die ze niet mag hebben. Ook begint ze nu toch wel last te krijgen van jeuk op sommige plekken van haar lichaam (vooral rug) en ze heeft steeds meer moeite met het avondeten. De eetlust overdag is nog redelijk goed. Ook de urineproductie is goed, dus laten we hopen dat ze met hulp van de diëtiste redelijk “gezond” de laatste vijf weken tot de transplantatie door kan komen.
Zodra ik gebeld ben door het ziekenhuis en een definitieve datum/week weet laat ik weer van me horen.
vrijdag 17 februari 2012
Achteraf maar goed dat het niet doorging
Zoals in mijn vorige bericht aangegeven ging de tussentijdse opname niet door. Achteraf gezien ben ik daar ook wel weer blij om. Op vrijdag 10 januari 2012 is namelijk mijn schoonmoeder overleden (het zat er aan te komen) en dan komt er wel heel veel op je af (als familie) om te regelen e.d. Zo moesten we binnen een week haar appartementje in het verpleeghuis leeg geruimd hebben. Echt heel bizar, terwijl ze toen nog niet eens gecremeerd was. Uiteindelijk hebben we besloten om dat maar meteen in het weekend te doen, dus zondag 12 februari was alles eruit. En dat terwijl je eigenlijk al zoveel te regelen hebt en met elkaar het verdriet aan het verwerken bent.....
De crematie heeft donderdag 16 februari plaats gevonden en ik ben toch wel heel erg blij dat ik bij de voorbereiding daarvan betrokken was en dat ik bij de uitvaart aanwezig kon zijn. Niet alleen voor mezelf, maar vooral om Anita en mijn kinderen tot steun te kunnen zijn. Ik denk dat ik me heel erg ongelukkig zou hebben gevoeld als ik daar niet bij geweest zou zijn en ik weet ook dat het dan ook voor Anita (en mijn kinderen) een stuk zwaarder zou zijn geweest. Het was dus maar beter zo.
Het is een hele mooie dag en dienst geworden, met veel mooie woorden, waardevolle herinneringen, mooie foto's en schitterende muziek (die we gezamelijk hebben uitgekozen). Van de aanwezigen hebben we veel complimenten gekregen voor dit mooie afscheid.
De muziek bestond o.a. uit "Old and Wise" van The Alan Parsons Project, "Just Breathe" van Pearl Jam en "Make you Feel My Love" van Bryan Ferry.
Het heeft weliswaar niet rechtstreeks met de nierdonatie zelf te maken, maar wel met mij in aanloop naar de operatie en ik had toch de behoefte om dit te delen met jullie.
De crematie heeft donderdag 16 februari plaats gevonden en ik ben toch wel heel erg blij dat ik bij de voorbereiding daarvan betrokken was en dat ik bij de uitvaart aanwezig kon zijn. Niet alleen voor mezelf, maar vooral om Anita en mijn kinderen tot steun te kunnen zijn. Ik denk dat ik me heel erg ongelukkig zou hebben gevoeld als ik daar niet bij geweest zou zijn en ik weet ook dat het dan ook voor Anita (en mijn kinderen) een stuk zwaarder zou zijn geweest. Het was dus maar beter zo.
Het is een hele mooie dag en dienst geworden, met veel mooie woorden, waardevolle herinneringen, mooie foto's en schitterende muziek (die we gezamelijk hebben uitgekozen). Van de aanwezigen hebben we veel complimenten gekregen voor dit mooie afscheid.
De muziek bestond o.a. uit "Old and Wise" van The Alan Parsons Project, "Just Breathe" van Pearl Jam en "Make you Feel My Love" van Bryan Ferry.
Het heeft weliswaar niet rechtstreeks met de nierdonatie zelf te maken, maar wel met mij in aanloop naar de operatie en ik had toch de behoefte om dit te delen met jullie.
maandag 6 februari 2012
Hè jammer.....
Zojuist het verwachtte telefoontje gehad uit Maastricht. Helaas voor ons is het andere koppel geschikt bevonden om woensdag geopereerd te worden. Fijn voor hun, maar jammer voor Marieke.
Het goede nieuws is echter dat Marieke's nierwaarde weer gestegen is naar 14 (was 11 in december nadat ze de griep had gehad). Dat is echt heel fijn, want als dit stabiel blijft en ze krijgt niet meer last van bijverschijnselen, dan is de kans best groot dat ze het zonder dialyse kan redden tot de transplantatie!
Ook een bevestiging gekregen dat "onze" operatie medio april zal plaatsvinden. Exacte week kon Philip nog niet geven, maar hij vertelde wel dat er 3 transplantaties in maart zijn ingepland (zoals ik in vorige bericht ook al gemeld heb) en dat wij dan de tweede worden in april. Eind februari worden de roosters voor april vastgesteld en krijgen we te horen in welke week het dan gaat gebeuren. Nog 2 maanden wachten dus, tenzij er nog een koppel tussentijds uitvalt, maar die kans is klein.
Het lijkt allemaal wel leuk als je tussentijds gebeld wordt met de vraag of je volgende week "in kunt vallen" voor een geplande transplantatie, maar ik heb gemerkt dat dit toch wel de nodige spanning en onzekerheid met zich meebrengt. Naarmate de week vorderde kon ik het steeds moeilijker loslaten en afgelopen nacht heb ik er zelfs over gedroomd. Vanmiddag had ik moeite me op mijn werk te concentreren en kreeg ik zelfs buikpijn van de zenuwen. Die was na het telefoontje overigens ook weer snel verdwenen, dat dan weer wel :-).
Ik ben blij voor de vrouw die nu a.s. woensdag "onder het mes gaat", want zij scheen het wel heel erg hard nodig te hebben. En wij (vooral Marieke) redden het wel tot april. Positief blijven denken helpt ook!
Het goede nieuws is echter dat Marieke's nierwaarde weer gestegen is naar 14 (was 11 in december nadat ze de griep had gehad). Dat is echt heel fijn, want als dit stabiel blijft en ze krijgt niet meer last van bijverschijnselen, dan is de kans best groot dat ze het zonder dialyse kan redden tot de transplantatie!
Ook een bevestiging gekregen dat "onze" operatie medio april zal plaatsvinden. Exacte week kon Philip nog niet geven, maar hij vertelde wel dat er 3 transplantaties in maart zijn ingepland (zoals ik in vorige bericht ook al gemeld heb) en dat wij dan de tweede worden in april. Eind februari worden de roosters voor april vastgesteld en krijgen we te horen in welke week het dan gaat gebeuren. Nog 2 maanden wachten dus, tenzij er nog een koppel tussentijds uitvalt, maar die kans is klein.
Het lijkt allemaal wel leuk als je tussentijds gebeld wordt met de vraag of je volgende week "in kunt vallen" voor een geplande transplantatie, maar ik heb gemerkt dat dit toch wel de nodige spanning en onzekerheid met zich meebrengt. Naarmate de week vorderde kon ik het steeds moeilijker loslaten en afgelopen nacht heb ik er zelfs over gedroomd. Vanmiddag had ik moeite me op mijn werk te concentreren en kreeg ik zelfs buikpijn van de zenuwen. Die was na het telefoontje overigens ook weer snel verdwenen, dat dan weer wel :-).
Ik ben blij voor de vrouw die nu a.s. woensdag "onder het mes gaat", want zij scheen het wel heel erg hard nodig te hebben. En wij (vooral Marieke) redden het wel tot april. Positief blijven denken helpt ook!
woensdag 1 februari 2012
Onverwacht telefoontje gehad; de spanning stijgt!
Dinsdagmiddag 31 januari werd ik onverwacht gebeld door Philip Ulrichts, de nurse practitioner, met de volgende vraag:
“Op woensdag 8 februari staat er een transplantatie gepland voor een ander koppel. Er is enige onzekerheid of die door kan gaan, want er moet nog een kruisproef plaatsvinden tussen het bloed van de donor en de ontvanger en als die uitwijst dat er antistoffen zijn tegen het bloed van de donor, dan kan die operatie niet doorgaan. Willen jullie (jij en Marieke) dan in hun plaats geopereerd worden?”
JA natuurlijk willen we dat!!! Hoe eerder Marieke aan een nieuwe nier geholpen wordt des te beter. Maar wat betekent dat dan? Ik had een afspraak staan bij de anesthesist op dinsdag 7 februari en Marieke had nog helemaal geen afspraak met hem staan. Daarop heeft Philip voor ons een spoedafspraak in het rooster van de anesthesist geplaatst en wel op woensdag 1 februari (vandaag dus). Aansluitend aan die afspraak moesten we ook nog allebei bij Philip langs om nog wat buisjes bloed af te laten tappen.
Vandaag dus (onverwacht) in Maastricht geweest. Gistermiddag/-avond mijn agenda “schoon gepoetst” (afspraken verzet of geannuleerd) en vanmorgen samen met Marieke naar de anesthesist en Philip.
Bij de anesthesist geen spannende dingen. Alles was in orde. Wel meer info gekregen over de wijze van narcose en pijnbestrijding. Ik krijg, nog voor ik onder narcose ga, een ruggenprik, waarbij ze een heel dun slangetje inbrengen tussen twee wervels, die een bepaald verdovend middel in mijn zenuwbaan brengt, waardoor mijn lichaam vanaf ongeveer mijn borst verdoofd wordt. Ik kan dan nog wel mijn onderlichaam bewegen, maar het voelt verdoofd aan. Dit is vooral bedoeld om de pijn na de operatie te bestrijden. Die vloeistof wordt er continu ingedruppeld en daarnaast kan ik nog een extra “shot” geven via een drukknopje. Na twee dagen verwijdert men dit slangetje dan weer. Voordeel hiervan schijnt te zijn dat ze me op die manier al weer vrij snel “mobiel” krijgen (mijn bed in en uit kunnen), waardoor de genezing sneller gaat en de kans op eventuele andere complicaties verminderd wordt (denk aan obstipatie, misselijkheid, trombose e.d.). Nadeel is dat je al die tijd een blaaskatheter krijgt, maar dat wordt pas onder narcose ingebracht, dus daar merk ik dan niets van. En het verwijderen lijkt me minder onprettig dan het inbrengen……
Behalve de ruggenprik komt er nog een infuus in mijn hand, waar het narcosemiddel mee toegediend wordt. Tenslotte plaatst men ook nog een slangetje in mijn polsslagader waarmee ze de bloeddruk gedurende de operatie bewaken. Het infuus blijft na de operatie zitten (daar kunnen ze ook andere dingen mee toedienen), dat slangetje wordt in de recovery ruimte weer verwijderd. Tot zover deze les “anesthesie voor dummy’s” :-) haha.
Bij Philip “even” 10 buisjes bloed afgegeven (Marieke moest er 5 afgegeven). Dit bloed wordt o.a. gebruikt voor onze kruisproef. Die is er in december weliswaar al geweest (en was goed), maar vlak voor de operatie moeten ze dat altijd nog eenmaal doen voor de zekerheid. Er kan namelijk altijd iets veranderd zijn, dat zie je wel aan dat andere koppel. Dit is dus nu een extra kruisproef puur bedoeld voor het geval de operatie op 8 februari kan plaatsvinden. Tevens moesten er nog wat dingen in het bloed gecontroleerd worden op verzoek van de anesthesist.
Gaat de operatie nu niet door voor ons, dan volgt er straks weer een kruisproef voor de daadwerkelijke operatie. Philip gaf aan dat we in elk geval in april wel aan de beurt komen, maar een exacte datum of week is nog niet bekend.
A.s. maandag word ik ergens tussen 15.00 en 16.00 uur gebeld door Philip om te horen of we woensdag wel of niet geopereerd gaan worden. Ik hoop natuurlijk, vooral voor Marieke, dat we aan de beurt komen, maar dat geeft wel een beetje een dubbel gevoel. We hebben namelijk gehoord dat die andere vrouw er eigenlijk slechter aan toe is dan Marieke en de donornier op dit moment nog harder nodig heeft. Voor haar is het dus erg vervelend als het niet door kan gaan. Maar ja, “that’s life” of “de één z’n pech is de ander z’n geluk!”
Het worden in elk geval spannende dagen tot maandagmiddag!
“Op woensdag 8 februari staat er een transplantatie gepland voor een ander koppel. Er is enige onzekerheid of die door kan gaan, want er moet nog een kruisproef plaatsvinden tussen het bloed van de donor en de ontvanger en als die uitwijst dat er antistoffen zijn tegen het bloed van de donor, dan kan die operatie niet doorgaan. Willen jullie (jij en Marieke) dan in hun plaats geopereerd worden?”
JA natuurlijk willen we dat!!! Hoe eerder Marieke aan een nieuwe nier geholpen wordt des te beter. Maar wat betekent dat dan? Ik had een afspraak staan bij de anesthesist op dinsdag 7 februari en Marieke had nog helemaal geen afspraak met hem staan. Daarop heeft Philip voor ons een spoedafspraak in het rooster van de anesthesist geplaatst en wel op woensdag 1 februari (vandaag dus). Aansluitend aan die afspraak moesten we ook nog allebei bij Philip langs om nog wat buisjes bloed af te laten tappen.
Vandaag dus (onverwacht) in Maastricht geweest. Gistermiddag/-avond mijn agenda “schoon gepoetst” (afspraken verzet of geannuleerd) en vanmorgen samen met Marieke naar de anesthesist en Philip.
Bij de anesthesist geen spannende dingen. Alles was in orde. Wel meer info gekregen over de wijze van narcose en pijnbestrijding. Ik krijg, nog voor ik onder narcose ga, een ruggenprik, waarbij ze een heel dun slangetje inbrengen tussen twee wervels, die een bepaald verdovend middel in mijn zenuwbaan brengt, waardoor mijn lichaam vanaf ongeveer mijn borst verdoofd wordt. Ik kan dan nog wel mijn onderlichaam bewegen, maar het voelt verdoofd aan. Dit is vooral bedoeld om de pijn na de operatie te bestrijden. Die vloeistof wordt er continu ingedruppeld en daarnaast kan ik nog een extra “shot” geven via een drukknopje. Na twee dagen verwijdert men dit slangetje dan weer. Voordeel hiervan schijnt te zijn dat ze me op die manier al weer vrij snel “mobiel” krijgen (mijn bed in en uit kunnen), waardoor de genezing sneller gaat en de kans op eventuele andere complicaties verminderd wordt (denk aan obstipatie, misselijkheid, trombose e.d.). Nadeel is dat je al die tijd een blaaskatheter krijgt, maar dat wordt pas onder narcose ingebracht, dus daar merk ik dan niets van. En het verwijderen lijkt me minder onprettig dan het inbrengen……
Behalve de ruggenprik komt er nog een infuus in mijn hand, waar het narcosemiddel mee toegediend wordt. Tenslotte plaatst men ook nog een slangetje in mijn polsslagader waarmee ze de bloeddruk gedurende de operatie bewaken. Het infuus blijft na de operatie zitten (daar kunnen ze ook andere dingen mee toedienen), dat slangetje wordt in de recovery ruimte weer verwijderd. Tot zover deze les “anesthesie voor dummy’s” :-) haha.
Bij Philip “even” 10 buisjes bloed afgegeven (Marieke moest er 5 afgegeven). Dit bloed wordt o.a. gebruikt voor onze kruisproef. Die is er in december weliswaar al geweest (en was goed), maar vlak voor de operatie moeten ze dat altijd nog eenmaal doen voor de zekerheid. Er kan namelijk altijd iets veranderd zijn, dat zie je wel aan dat andere koppel. Dit is dus nu een extra kruisproef puur bedoeld voor het geval de operatie op 8 februari kan plaatsvinden. Tevens moesten er nog wat dingen in het bloed gecontroleerd worden op verzoek van de anesthesist.
Gaat de operatie nu niet door voor ons, dan volgt er straks weer een kruisproef voor de daadwerkelijke operatie. Philip gaf aan dat we in elk geval in april wel aan de beurt komen, maar een exacte datum of week is nog niet bekend.
A.s. maandag word ik ergens tussen 15.00 en 16.00 uur gebeld door Philip om te horen of we woensdag wel of niet geopereerd gaan worden. Ik hoop natuurlijk, vooral voor Marieke, dat we aan de beurt komen, maar dat geeft wel een beetje een dubbel gevoel. We hebben namelijk gehoord dat die andere vrouw er eigenlijk slechter aan toe is dan Marieke en de donornier op dit moment nog harder nodig heeft. Voor haar is het dus erg vervelend als het niet door kan gaan. Maar ja, “that’s life” of “de één z’n pech is de ander z’n geluk!”
Het worden in elk geval spannende dagen tot maandagmiddag!
donderdag 26 januari 2012
Planning nog onveranderd (helaas)
Tijdens mijn laatste gesprek in Maastricht (december 2011) was er nog geen planning bekend van de operatiekamercapaciteit maar op basis van eerdere ervaringen gaf de nurse pratitioner (Philip) aan dat het waarschijnlijk 4 maanden kon duren alvorens wij (Marieke en ik) aan de beurt zouden zijn. Eind april/begin mei dus.
Nieuwsgierig als ik ben, heb ik deze week weer even contact gezocht met Philip om te vragen of er al iets meer bekend was. Hij vertelde dat de transplantaties van februari al ingepland zijn (3 stuks) en dat wij daarna nummer vijf op de lijst zijn. Ervan uitgaande dat er gemiddeld twee (soms drie) niertransplantaties per maand plaatsvinden in Maastricht betekent dat nog steeds dat we mogen verwachten eind april of begin mei aan de beurt te zijn. De enige kans dat het echt eerder gaat gebeuren is als er een geplande transplantatie uitvalt, dan zijn wij per direct oproepbaar. Helaas dus geen kortere wachttijd, maar wel fijn dat het per maand steeds concreter wordt.
Op 8 februari moet Marieke weer op controle bij haar nefroloog in Eindhoven. Hopelijk zijn haar waardes niet weer verslechterd en kan ze het nog even redden zonder nierdialyse. Op dit moment voelt ze zich (naar omstandigheden) nog redelijk goed, kan ze nog voldoende eten en naar het toilet, heeft ze nog geen jeuk en probeert ze iedere dag nog voldoende te bewegen (korte wandeling), maar hoe lang blijft dat nog zo? We kunnen niet meer doen dan afwachten en voor een controlfreak valt dat niet mee :-)
Nieuwsgierig als ik ben, heb ik deze week weer even contact gezocht met Philip om te vragen of er al iets meer bekend was. Hij vertelde dat de transplantaties van februari al ingepland zijn (3 stuks) en dat wij daarna nummer vijf op de lijst zijn. Ervan uitgaande dat er gemiddeld twee (soms drie) niertransplantaties per maand plaatsvinden in Maastricht betekent dat nog steeds dat we mogen verwachten eind april of begin mei aan de beurt te zijn. De enige kans dat het echt eerder gaat gebeuren is als er een geplande transplantatie uitvalt, dan zijn wij per direct oproepbaar. Helaas dus geen kortere wachttijd, maar wel fijn dat het per maand steeds concreter wordt.
Op 8 februari moet Marieke weer op controle bij haar nefroloog in Eindhoven. Hopelijk zijn haar waardes niet weer verslechterd en kan ze het nog even redden zonder nierdialyse. Op dit moment voelt ze zich (naar omstandigheden) nog redelijk goed, kan ze nog voldoende eten en naar het toilet, heeft ze nog geen jeuk en probeert ze iedere dag nog voldoende te bewegen (korte wandeling), maar hoe lang blijft dat nog zo? We kunnen niet meer doen dan afwachten en voor een controlfreak valt dat niet mee :-)
donderdag 5 januari 2012
Warme reacties op Facebook
Maandag 2 januari j.l. heb ik het volgende bericht geplaatst op facebook over mijn voorgenomen donatie met daarbij een link naar dit blog:
"2012 = nieuw jaar = goede voornemens? Voor mij dit jaar meer dan een voornemen: ik ga een nier doneren aan mijn zus! Voor wie hier meer over wil weten, kijk op mijn blog http://frank-nierdonatie.blogspot.com/ . Alle onderzoeken al achter de rug, alle lichten op groen. Nu alleen nog wachten op de operatiedatum (#wachtlijst). Erg spannend allemaal. Dit wordt hoe dan ook een heel bijzonder jaar voor mij/ons!"
Ik heb daar erg veel reacties op gehad, die allemaal even positief, warm en lief waren, dat doet me ontzettend goed. Het bevestigt me in mijn keuze en sterkt me voor de periode die komen gaat. Ik wil iedereen nogmaals hartelijk bedanken hiervoor!!
Vandaag (5-1-2012) had ik een afspraak met mijn Divisiedirecteur (Diederik V.) en kon ik het hem ook vertellen. Ook hij reageerde erg positief, zoals verwacht :-). Fijn om te ervaren dat Sogeti zo'n sociaal bedrijf is dat je steunt en dat het waardeert dit je zo'n ingrijpende beslissing neemt. En natuurlijk ook fijn om te merken dat mijn directe collega's bereid zijn straks een stapje extra te zetten als ik er even niet ben. Bij voorbaat alvast bedankt daarvoor Annelie, Berry en Roel!
"2012 = nieuw jaar = goede voornemens? Voor mij dit jaar meer dan een voornemen: ik ga een nier doneren aan mijn zus! Voor wie hier meer over wil weten, kijk op mijn blog http://frank-nierdonatie.blogspot.com/ . Alle onderzoeken al achter de rug, alle lichten op groen. Nu alleen nog wachten op de operatiedatum (#wachtlijst). Erg spannend allemaal. Dit wordt hoe dan ook een heel bijzonder jaar voor mij/ons!"
Ik heb daar erg veel reacties op gehad, die allemaal even positief, warm en lief waren, dat doet me ontzettend goed. Het bevestigt me in mijn keuze en sterkt me voor de periode die komen gaat. Ik wil iedereen nogmaals hartelijk bedanken hiervoor!!
Vandaag (5-1-2012) had ik een afspraak met mijn Divisiedirecteur (Diederik V.) en kon ik het hem ook vertellen. Ook hij reageerde erg positief, zoals verwacht :-). Fijn om te ervaren dat Sogeti zo'n sociaal bedrijf is dat je steunt en dat het waardeert dit je zo'n ingrijpende beslissing neemt. En natuurlijk ook fijn om te merken dat mijn directe collega's bereid zijn straks een stapje extra te zetten als ik er even niet ben. Bij voorbaat alvast bedankt daarvoor Annelie, Berry en Roel!
Abonneren op:
Posts (Atom)