Actie gestart voor de Nierstichting

Op 2 januari ben ik een actie gestart voor de Nierstichting: Met 1 nier de Stelvio op! In de week van 8 t/m 15 juni 2013 ga ik samen met 7 fietsvrienden een week naar Italie en ga daar proberen om op 1 dag 2 keer de beroemde bergpas Passo dello Stelvio (2.757 mtr hoog) te beklimmen. Een keer moet zeker lukken, maar als het weer goed is en ik me op de top nog goed voel, dan dalen we af naar Prato en beklimmen hem nog een keer vanaf de andere kant. Een hele uitdaging, gezien de operatie in 2012. Ik hoop dus ook dat er voldoende mensen zijn die dit een mooie actie vinden en als donateur willen optreden.
Al het geld komt direct ten goede aan de Nierstichting en is bestemd voor onderzoek naar en ontwikkeling van de draagbare kunstnier.  In de aanloop naar juni zullen we nog diverse activiteiten organiseren waar mensen tegen betaling aan deel kunnen nemen. Alles over de actie en de activiteiten kun je volgen op mijn nieuwe blog dat over deze "Stelvio-actie" gaat: http://stelvio-actie.blogspot.nl

Voor donaties kun je gaan naar mijn actiepagina bij de Nierstichting: http://www.geef.nl/actie/met-1-nier-de-stelvio-op/

Alvast bedankt voor het volgen van mijn blog en actie en voor je eventuele donatie!

Marieke is weer thuis!

Tweede Kerstdag 's avonds moest Marieke zich weer melden in het ziekenhuis in Maastricht, waar ze donderdag 27-12 een CT-scan onderging. Uitslag van de "kweek" van het vocht uit haar buik was net voor de Kerst al bekend, maar daar heeft men niets uit kunnen herleiden. Wel een beetje vreemd, maar het is in elk geval geen urine, want dat zouden ze dan zeker gezien hebben. Dus er zit geen lek in de blaas of de aansluiting op de blaas, dat is wel goed nieuws.

Uit de CT-scan kwam naar voren dat er in de nier een ontsteking is geweest. Die is nu wel weg, maar blijkbaar ziet men wel dat hij er geweest is (beschadigd weefsel?). Misschien dat haar klachten van "blaasontsteking" die ze sinds oktober had hier mee te maken hebben. Goed dat de ontsteking nu weg is maar wel zaak om dit goed in de gaten te houden, want dit is niet goed voor de nier.

Waar nou het vocht in haar buik vandaan is gekomen is nog steeds niet duidelijk, dat blijft dus een onopgelost raadsel. Hopenlijk komt de ontsteking niet meer terug en nemen de klachten af. Goed in de gaten blijven houden Marieke!

Gelukkig mocht ze gistermiddag ook meteen weer naar huis. Fijn voor haar en Frans en Bart, lekker thuis in je eigen omgeving. Op naar een mooie jaarwisseling en een nieuw jaar waarin het alleen maar weer beter kan gaan!

Zelf heb ik vandaag aan het einde van de middag een afspraak met een coördinator van de Nierstichting over de actie die ik wil gaan houden in 2013 (zie blog d.d. 7 december), maar daar schrijf ik meer over zodra het concreter is. Ik ga in ieder geval wel iets doen, dat is zeker. Mede doordat mijn fietsmaatjes (Emil en PP) hun steun hebben toegezegd! Ik waarschuw je alvast dat ik ook een beroep op jullie ga doen!

Fijne jaarwisseling alvast en een gezond 2013!

Met Kerstmis in het ziekenhuis

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Marieke is vorige week woensdagnacht plotseling opgenomen in het UMC Maastricht. Toen ze 's avonds naar bed ging kon ze niet liggen van de pijn in haar buik en hebben ze besloten, na telefonisch contact met de Spoedeisende Hulp in Maastricht, om direct naar het ziekenhuis te rijden. Ze klaagt al sinds eind oktober over moeite met plassen (heel vaak plassen, maar steeds kleine beetjes) en is hier ook al voor bij de uroloog geweest. Die heeft echter niets bijzonders kunnen ontdekken. Tevens heeft ze in die tijd een aantal keren een blaasontsteking gehad. Allemaal niet echt heel fijn, maar tot nu toe (ook door mij) geschaard onder de noemer "kleine ongemakken". Twee weken terug was haar creatininewaarde weer te hoog (wat kan duiden op een mindere nierfunctie) en is ze bij de nefroloog geweest. Afgelopen week was hij wat lager maar nog steeds niet binnen de grens.

Terug naar woensdag. Bij aankomst in het ziekenhuis woensdagnacht bleek dat ze veel vocht in haar buik had en dat drukte o.a. tegen haar maag aan, waardoor ze ook moeite had met eten. De grote vraag is nu waar dat vocht vandaan komt? Ze hebben met een punctie een monster genomen van het vocht en dat "op kweek" gezet om vast te stellen wat voor soort vocht het is (is het urine?). Het duurt een dag of zeven voor daar de uitslag van is. Ondertussen hebben ze Marieke opgenomen in het ziekenhuis en zijn er donderdag diverse onderzoeken gedaan. Zo is haar urine en bloed onderzocht en zijn er diverse echo's gemaakt, o.a. van haar hart, longen en lever. Daar is echter niets uitgekomen. Het goede nieuws is dat er dus niets mis is met haar hart, longen en lever en ook haar creatininewaarde was weer op een normaal niveau. Maar waar komt dat vocht in haar buik dan vandaan? Vermoedelijk gaan ze nu een scan maken van haar buik om te achterhalen of er ergens een "lekje" zit. Misschien een gaatje in haar blaas of misschien is de aansluiting tussen haar nieuwe nier en de blaas niet helemaal dicht (meer)? Of ze eerst wachten op de uitslag van de kweek of toch nu al een scan gaan maken weet ik ook niet. Nadeel van een CT-scan is weer dat je daarvoor contrastvloeistof in je lichaam krijgt, wat dan ook weer door je nier moet worden afgebroken en dus belastend is voor de nier. Alternatief is een MRI-scan, maar de doktoren zeggen dat ze in het geval van organen op een CT-scan meer kunnen zien en dat het voor een goed werkende nier niet zo heel erg is. Laten we dat dan maar hopen.

Allemaal erg vervelend voor Marieke (en ook voor Frans en Bart), want het leek allemaal zo goed te gaan. Toen ik haar donderdag belde gaf ze aan zich nu slechter te voelen dan voor de transplantatie en dat raakte me wel. Ik heb zo met haar te doen. De doktoren hebben al aangegeven dat ze haar niet laten gaan voordat duidelijk is wat de oorzaak is en dat betekent dat ze met Kerstmis nog in het ziekenhuis ligt. Dat is natuurlijk niet leuk, want we zouden 1e Kerstdag gezellig met z'n allen bij ons Kerst vieren, een mooi moment om samen een bewogen jaar af te sluiten, maar helaas zit dat er nog niet in. Voor Marieke en mijn ouders is Kerst in het ziekenhuis ook een soort van "dejá vue", want de eerste vier jaren van haar leven heeft ze ook met Kerst in het ziekenhuis gelegen (i.v.m. chronische oorontstekingen). Ze had toen zelfs haar eigen mini-kerstboompje! Dat maakt het er niet makkelijker op.
Maar goed, we moeten niet teveel klagen, want het gaat inmiddels al wat beter met haar, de pijn in de buik is afgenomen of zelfs weg en het wachten is nu op het achterhalen van de oorzaak. En zolang die niet bekend is kun je maar beter in het ziekenhuis zijn, waar alle zorg direct voorhanden is. We zorgen ook dat ze iedere dag bezoek krijgt dus zich niet alleen hoeft te voelen.

Ik bericht wel weer als er meer nieuws te melden is.
Fijne Kerstdagen iedereen!

Met de Kerst voor de deur .......

We zitten inmiddels in de maand december en buiten ligt de eerste sneeuw. December vind ik altijd een maand van bezinning. Je kijkt terug op het jaar dat bijna om is en je blikt vooruit naar het jaar dat komen gaat. Dit jaar doe ik dat met een heel speciaal gevoel, want het was een heel bijzonder jaar.

Januari en Februari waren zware maanden, vooral voor mijn vrouw Anita, vanwege de extra intensieve zorg voor haar moeder. Na het overlijden van mijn lieve schoonmoeder in februari viel dat weg, maar werd de spanning opgebouwd naar de op handen zijnde nierdonatie. We (Marieke en ik) stonden weliswaar op de operatiewachtlijst, maar op dat moment was er nog niets ingepland en hadden we geen uitzicht op een concrete datum. Enige voordeel daarvan was dat ik me ook nog niet echt zenuwachtig kon maken. Maar dat veranderde snel toen de datum wel bekend werd.

Op 3 april zijn we geopereerd en hoe dat verlopen is heb je elders op dit blog al kunnen lezen. Ik wil niet teveel in herhaling vallen, maar de fysieke en emotionele impact van deze donatie is groter geweest dan ik me vooraf had kunnen voorstellen. Het blijft een heel bijzonder gevoel om, met alle risico's van dien, een stukje van je eigen gezonde lichaam af te staan om het leven van een ander min of meer te redden. Minimaal de kwaliteit van leven met 100% te verbeteren. Vooraf heb je daar allerlei gedachten bij en ben je (ik althans) vooral bezig met de het fysieke stuk (je conditie, de operatie, hoe zal ik straks herstellen). Ik denk dat als je het zelf niet meegemaakt hebt, je je niet helemaal kunt voorstellen wat dit emotioneel met je doet.

Daarna het fysieke herstel, dat mij eigenlijk een beetje is tegen gevallen. Met mijn goede conditie en gezonde lichaam had ik verwacht er veel sneller helemaal bovenop te zijn. Doordat de chirurg (onvoorzien) mijn buikspieren heeft moeten "insnijden" (ik ben er nog steeds niet achter hoe hij dat precies gedaan heeft) heb ik erg lang last van pijn aan mijn buikspieren gehad. Zelfs nu nog, al moet ik wel zeggen dat het de laatste 3 weken een heel stuk beter gaat. Dat komt mede door de littekenmassage/oedeemtherapie van de huidtherapeute (Toos Leenen uit Helmond). Vorige week heb ik voor het eerst een RPM(spinning)les volbracht zonder pijn in mijn buik. Ik was helemaal hyper daarna van blijdschap! Ook deze week ging het goed.

Dat was 2012. Wat gaat 2013 brengen? Ik ben deze week begonnen aan een trainingsschema dat ik zelf opgesteld heb, ter voorbereiding voor een fietsweek in juni (8 t/m 15 juni 2013) in Italië. Ik ga dan met een paar fietsmaatjes een week fietsen in de buurt van Bormio. Daar zullen we o.a. de Gavia en Mortirolo beklimmen, maar het hoogtepunt moet toch wel de beklimming van de Stelvio worden (zie foto rechts). Dat is een bergpas van 2.757 meter hoog, 21,5 km lang en gemiddeld 7,1% stijging (vanuit Bormio). Vanuit Prato is hij 24,3 km lang, heeft hij 48 haarspeldbochten en gemiddeld 7,4% stijging (je start dus lager). De Bormio kant kent aan het einde nog stukken van boven de 10% en dat maakt hem extra zwaar. Wij gaan in elk geval vanuit Bormio, maar misschien ook nog wel een keer vanaf de andere kant. Ik wil laten zien dat je zo'n inspanning ook gewoon met 1 nier kunt leveren (ik wil iets bewijzen). Kijk voor mooie foto's van de Stelvio op deze link.

Wat ik eigenlijk het liefste zou doen is om er een aktie aan te koppelen om geld in te zamelen voor de Nierstichting. Ik zou het zelf een enorme prestatie vinden om een jaar na de nierdonatie zo'n inspanning te leveren. Als ik voldoende kan trainen en me goed voel in juni, wil ik zelfs proberen om op 1 dag de Stelvio van beide kanten te beklimmen, dus vanuit Bormio omhoog, afdalen naar Prato, en dan weer terug naar boven om daarna af te dalen naar Bormio. Dat zijn 3.341 hoogtemeters achter elkaar! Ter vergelijking, dit is meer dan 3x de Alpe d'Huez en die is veel korter of 2x de Mont Ventoux. Het grote verschil is echter de grote hoogte. Boven de 2.000 meter reageert je lichaam anders op de inspanning. Ik heb dat vorig jaar gemerkt op de Galibier. Sommige van jullie hebben mijn foto op Facebook wel gezien denk ik (die van dat fietsend lijk). Boven de 2.200 meter krijg ik last van de hoogte, maar daar laat ik me niet door weerhouden!

Het moet toch wel wat waard zijn als ik deze prestatie ga leveren? M.a.w. kan ik voldoende sponsors/donateurs vinden die mijn plan steunen en mij helpen op deze manier geld in te zamelen voor de Nierstichting? Ik stel mezelf dan ten doel om minimaal 2.000 euro bij elkaar te fietsen op deze manier. Laat me weten als jij dit ook een goed idee vind (en donateur wilt zijn). Als ik voldoende positieve reacties krijg ga ik hiermee aan de slag.

Vanavond hebben we nog (een verlate) Sinterklaasavond. Dit weekend zal vooral trainen op de Tacx worden, dus binnen in de garage (of naar de sportschool). Ik verlang eigenlijk al weer naar het voorjaar :-). Lekker buiten fietsen met de kop in de wind (haren zal ik maar niet zeggen) en de zon op de armen en benen. Ik ga de verwarming even een graadje hoger zetten :-).

Aandacht voor de donorweek. JA of NEE?

In Nederland wachten gemiddeld zo’n 1300 mensen op een orgaantransplantatie. Zij wachten op een nier, lever, hart, alvleesklier, long(en) en/of dunne darm. Het gaat hierbij alleen om patiënten die ook daadwerkelijk te transplanteren zijn. Voor velen van hen komt een orgaan van een overledene te laat. Dat wil je toch niet laten gebeuren? Veel mensen zeggen dat ze wel als donor geregistreerd willen worden, maar nemen niet de moeite het ook daadwerkelijk te doen. Daarom, als je jezelf nog niet geregistreerd hebt als donor, doe het dan NU in de donorweek. Je kunt het gemakkelijk doen via mijn formulier :
https://frankpas.jaofnee.nl/ .
Zorg dat zoveel mogelijk mensen in jouw omgeving (familie, vrienden, collega's) zich registreren, tenminste als ze dat willen (het is natuurlijk niet verplicht). Jij wilt toch ook dat er voldoende donoren zijn op het moment dat jij misschien zelf een orgaan nodig blijkt te hebben?

Kijk voor meer informatie op de websites van:
NTS
Nierstichting

Zes maanden later .....

Het is even geleden sinds mijn laatste blogbericht en nu zes maanden na de operatie. Er was ook niet veel spectaculairs te melden, maar ik vond het nu toch tijd om een update te geven.

Om te beginnen met Marieke; met haar gaat het heel goed. Waar ze in het begin nog veel last heeft gehad van haaruitval, is dat inmiddels gestopt en zichtbaar aan het herstellen. Verder merk je dat ze weer ouderwets veel energie heeft. Op advies van de arts is ze inmiddels ook onder begeleiding van een fysiotherapeut aan het sporten om weer beter in conditie te komen, want die was natuurlijk de afgelopen jaren erg verslechterd. Ze besteden niet alleen aandacht aan het uithoudingsvermogen, maar ook aan het ontwikkelen van spierkracht. Vorige week heeft ze nog een periodieke controle gehad in het ziekenhuis in Maastricht en alles was in orde. Kortom: het gaat gewoon goed en dat is fijn!

Sinds mijn vorige blog (15 juli) ben ik lekker aan het sporten gebleven. Meestal 1x per week RPM, soms 2x en in het weekend een fiesttochtje van 45 tot 90 km. Het fietsen gaat goed, de conditie neemt merkbaar toe, al blijft de spierkracht nog wat achter. 

De laatste twee weken van augustus ben ik met Anita twee weken op vakantie geweest in de Ardennen. We hebben daar echt geboft met het weer en ik heb er ook lekker een keer of vijf een mooie tocht kunnen maken. Dat waren ritten van 55 tot ongeveer 90 km met behoorlijk wat hoogtemeters erin. Gemiddeld zo'n 1.000 hoogtemeters per tocht. Soms zaten er ook erg steile stukken tussen, maar het ging wonderbaarlijk goed. Ik kon goed klimmen, ook staand, en verbaasde me erover dat ik dit minder dan 5 maanden na de operatie allemaal al weer kon. Dat voelde goed! Verder hebben we heerlijk geluierd, in de zon gezeten, veel boeken gelezen en genoten.

Na een geleidelijke opbouw ben ik vanaf begin augustus weer fulltime aan het werk en sinds begin september maak ik weer steeds meer "normale" werkweken. Normaal betekent veel meer dan 40 uur per week. In het begin had ik nog regelmatig last van vermoeidheid, vooral tegen het einde van de week, maar dat wordt steeds minder. Heel af en toe overvalt de vermoeidheid me nog wel eens, maar ik voel het goed aankomen en geef er dan ook maar aan toe en neem mijn rust. Ik merk dat mijn energieniveau weer nagenoeg op het oude peil is en dat is wel lekker.

Het enige waar ik nog steeds last van heb en wat maar niet wil verbeteren, zijn mijn buikspieren. Waar ik in juli nog aangaf dat de pijn aan mijn buikspieren steeds minder werd, is het daarna niet echt meer verbeterd. Tijdens de vakantie ging het best goed, maar sinds ik weer volledig aan het werk ben en weer veel en vaak in de auto en achter een bureau zit en lange dagen maak, heb ik het idee dat het zelfs wat verslechterd is. Op advies van een vriend van me heb ik contact opgenomen met een goede huidtherapeute die gespecialiseerd is in littekenmassage. De eerste drie weken heb ik 2x per week een behandeing van een half uur gehad, daarna nog 1x per week (nog steeds). Ik heb daar wel profijt van merk ik. Behalve het litteken en de huid daaromheen, masseert ze ook dieper in mijn buik de buikspieren. Littekenmassage zorgt ervoor dat het litteken niet gaat verkleven en dat alles wat eronder zit, en niet zichtbaar is (lymfebanen, zenuwen, bloedvaten, weefsel e.d.), sneller herstelt. Ze stelde vast dat ik ook nog veel vocht in mijn buik had en dat wordt nu door de massage ook (zichtbaar) minder. De behandeling zelf is niet altijd plezierig, het is geen ontspanning en doet soms wel pijn, maar het effect is positief. De dag van de behandeling voelt het niet zo fijn aan, maar de dag(en) erna wel. Dan is mijn buik een stuk soepeler dan voor de behandelng. In de loop van de week worden de spieren weer stijver en ben ik blij als ik weer aan de beurt ben. Ik weet niet of het normaal is om zo lang last van die buikspieren te hebben, maar ja, het is ook niet normaal dat ze ingesneden moeten worden. Ik heb me voorgenomen dat als het de komende weken niet verbetert, ik de huisarts vraag om me door te verwijzen voor een echo van mijn buik(spieren). Misschien is er wel iets anders aan de hand, bijvoorbeeld een littekenbreuk. Ik word er soms wel eens een beetje moedeloos van om altijd last van mijn buik te hebben :-(. Het enige moment waarop ik er helemaal geen last van heb is 's morgens vroeg als ik net wakker wordt. 

Overigens kan ik iedereen die een zware (buik)operatie gehad heeft ten zeerste aanraden littekenmassage te nemen bij een erkende huidtherapeut, want het helpt altijd en voorkomt mogelijke problemen op termijn, zoals slechte doorbloeding van het getroffen gebied.

De komende tijd staat in het teken van veel energie in het werk stoppen, blijven sporten en trainen om de conditie en kracht weer op peil te krijgen/houden en op tijd mijn rust en ontspanning pakken om mijn buikspieren te ontzien. Jammer dat het herfst/winter wordt, want de dagen worden korter en het weer slechter waardoor het veelal binnen sporten zal worden (RPM of Tacx). Ik hou meer van de lente en zomer i.p.v. de somberheid van de herft en winter, maar het hoort er bij. De winter heeft ook voordelen, je hoeft niet in de tuin te werken want het groeit dan toch niet :-)

Mijn eerste APK goed doorgekomen

Vorige week maandag moest ik voor de eerste "jaarcontrole" (in dit geval een goede drie maanden na de operatie) naar het ziekenhuis in Maastricht. Deze controle komt jaarlijks terug, vandaar dat ik het mijn APK noem. De zondag ervoor moest ik daartoe 24 uur mijn urine opvangen in een "urinecontainer". Omdat daar maar 3 liter in gaat had ik om een extra container gevraagd, ik ben nogal een zeikerd. Maandag met de trein naar Maastricht, met mijn rugzak met 3,6 liter urine :-).

Naast het inleveren van de urine, die o.a. onderzocht wordt op eventuele aanwezigheid van eiwitten en waaruit men de klaringswaarde van de nier kan afleiden, moest ik drie buisjes bloed afgeven en werd mijn bloeddruk gecontroleerd. Dat bloed wordt ook onderzocht op diverse aspecten, zoals o.a. bloedsuikerspiegel, aanwezigheid van virussen, kreatininewaarde, chorestorol etc. De bloeddruk was uitstekend (120/70).

Tot slot van de controles en het afsluitende gesprek ontving ik uit handen van de nurse practitioner (Philip) namens de Nierstichting een mooi zilveren speldje. De Nierstichting geeft dit speldje aan alle donoren die bij leven een nier hebben gedoneerd (zie foto). Het speldje stelt een vogel (Feniks) voor in combinatie met een hartje. Volgens de erbij gevoegde toelichting staat de Feniks symbool voor het herrijzen uit de as (een tweede leven voor de ontvanger van de nier) en het hartje voor de dankbaarheid van en verbondenheid met de ontvanger van de nier. Ik vind het een mooi gebaar en een mooi speldje.

Na deze medische controles heb ik ook nog een prettig gesprek gehad met de medisch maatschappelijk werker. Die wilde gewoon weten hoe het mij en mijn zus ging en hij helpt bij het declareren van de onkostenvergoedingen waar ik aanspraak op kan maken als donor (vooral reis- en verblijfskosten van Anita).

Afgelopen vrijdag belde Philip van het AZM met de uitslagen van de urine- en bloedonderzoeken. Om een lang verhaal kort te maken, alles was in orde. Kreatininewaarde was 109. Na de operatie was die 125, dus die is gezakt en nu op een goed niveau voor iemand die gedoneerd heeft. Gezonde personen met twee nieren hebben een waarde tussen de 70 en 90, maar voor een donor is een waarde van 109 prima. Bloedsuikerspiegel van 4,9 is ook goed (mag max 7 zijn). Chorestorol was ook goed.
Kortom, de eerste APK goed doorstaan en ik kan er weer een jaartje tegen. Eigenlijk maar negen maanden, want de jaarcontrole dient jaarlijks plaats te vinden rond de donatiedatum, dus in mijn geval jaarlijks begin april.

Wat betreft werk en sporten, ik ben al weer een paar weken meer uren aan het werken. Vorige week al weer 30 uur en de planning is om komende week naar 35 uur te gaan en de week erna 40 uur. Dat gaat de goede kant op, al merk ik wel dat ik na 6-7 uur werken (incl reizen) nog steeds meer vermoeid ben dan voor de operatie. Maar het gaat wel steeds beter. Een aantal dagen per week ga ik bij thuiskomst nog even een uurtje op bed of op de bank liggen om een dutje te doen. Blijkbaar heb ik dat dus nodig. Vooral tegen het einde van de week.

Sinds twee weken ben ik weer begonnen met de spinning/RPM lessen te volgen (2x per week) en doe ik weer gewoon voluit mee. En dat gaat goed. Ik merk dat mijn conditie hierdoor ook iedere week weer beter wordt. Als het weer nu nog mee wil werken kan ik ook weer wat vaker buiten fietsen. Ik ben afgelopen week ook voor het eerst weer eens gaan cardiofitnessen en merk dat de last van mijn buikspieren hierdoor merkbaar afneemt. Het gaat dus echt de goede kant op en daar ben ik wel blij mee!

Met Marieke gaat ook alles goed. Enige minpuntje is dat ze last heeft van wat bijverschijnselen van de medicatie (o.a. vocht ophoping in haar voeten). Daarnaast heeft ze sinds haar laatste ziekenhuisopname (i.v.m. infectie) last van haaruitval. Alle mogelijke oorzaken hiervan heeft ze meegemaakt (lange narcose, zware operatie, virusinfectie, hoge koorts), dus het is moeilijk vast te stellen waar het precies van komt. Samen met een dermatoloog wordt nu bekeken wat hieraan te doen is. Erg vervelend voor haar en hopelijk vinden ze snel een oplossing hiervoor. Het goede nieuws is dat haar nier het erg goed doet (gelukkig).

Ik denk dat dit voorlopig mijn laatste blogbericht is, want er zal de komende tijd niet veel nieuws te melden zijn. Mocht dat wel zo zijn, dan zie je het wel, mits je af en toe op het blog kijkt :-). Ik wil iedereen, die de afgelopen maanden mijn blog gelezen en gevolgd heeft, bedanken voor de belangstelling en positieve reacties. Ik hoop dat jullie er ook iets van opgestoken hebben en nu meer weten over (het belang van) nierdonatie bij leven. Als er mensen zijn die er nog meer over willen weten, dan kun je mij daar altijd voor benaderen. Voor nu wens ik iedereen een hele fijne zomervakantie en veel gezondheid! Zelf ga ik de komende maanden beginnen met de trainingen die ertoe moeten leiden dat ik volgend voorjaar weer lekker in de bergen kan fietsen zoals vorig jaar in de Pyreneën (zie foto). Ik kijk er nu al naar uit!

Col d'Aubisque, juni 2011